در مطلب قبلی ما به بررسی انواع سمعک از لحاظ شکل و نحوه قرار گرفتن آنها در گوش افراد پرداختیم و سمعک ها را بطور کلی به دو دسته سمعک های پشت گوشی و سمعکهای داخل گوشی طبقه بندی کردیم. در این مقاله به بررسی انواع سمعک از بعد تکنولوژی های بکار رفته در آنها خواهیم پرداخت.

سمعک ها بر اساس تکنولوژی و مدارهای درون آنها به انواع مختلفی تقسیم می شوند. در روز های اولیه ساخت سمعک، از لوله های وکیوم و باتری های بسیار بزرگ در ساختار سمعک استفاده می شد ولی امروزه به کمک میکروچیپ ها، محاسبات کامپیوتری و پردازش های دیجیتالی بر روی صدا توسط سمعکها اعمال می شود. بطور کلی می توان سمعک ها را از لحاظ تکنولوزی استفاده شده در سمعک، به دو دسته سمعک های آنالوگ و سمعک های دیجیتال طبقه بندی کرد که هر کدام از این سمعک های آنالوگ و دیجیتال می توانند قابلیت برنامه ریزی داشته باشند.

سمعک های آنالوگ

  • ارزانتر هستند
  • بعضی از آنها قابلیت برنامه پذیری در محیط های مختلف دارند و می توان سمعک را برای سطوح مختلف صدا برنامه ریزی کرد
  • صدا را بلندتر می کند ولی تمایزی بین انواع صدا ایجاد نمی کند.
  • در بعضی موارد، از سمعک های دیجیتال قویتر هستند
  • افراد کم شنوایی که مدت های مدیدی از سمعک های آنالوگ استفاده کرده اند، این سمعک ها را به نوع دیجیتال ترجیح می دهند چرا که گوش آنها به سمعک های آنالوگ عادت کرده است.

سمعک های دیجیتال

  • گرانتر هستند
  • صدا را به سیگنالهای الکتریکی تبدیل می کند.
  • قابلیت برنامه پذیری دارند
  • می توانند صداهای مزاحم را از صدای گفتار تشخیص دهند و در نتیجه صدا های مزاحم را حذف و صدای گفتار را تقویت کنند و در نتیجه شخص می تواند درک خیلی بهتری از گفتار داشته باشد.
  • ویژگی حذف دیجیتالی فیدبک، می تواند بهره (گین) بیشتری را بدون سوت کشیدن (فیدبک) سمعک فراهم کند.
  • بعضی از سمعک ها می توانند برنامه های مختلفی را برای شرایط شنیداری مختلف در حافظه خود نگهداری کنند.
  • بعضی از سمعک ها می توانند بواسطه تکنولوژی میکروفونهای جهت دار خود تنظیم، بر روی صدای گفتار تمرکز بیشتری پیدا کنند
  • از انعطاف پذیری بالایی در تنظیم سمعک برخوردار هستند.
  • بعضی از سمعک های دیجیتال مجهز به تکنولوژی های وایرلس (بیسیم) و بلوتوث هستند